De LMIV eenvoudig uitgelegd voor horecaondernemers: allergenen correct vermelden

LMIV is de Duitse afkorting van Lebensmittelinformationsverordnung, de EU-verordening voedselinformatie, Verordening (EU) nr. 1169/2011. Zij regelt in de hele EU hoe gasten en consumenten over levensmiddelen moeten worden geïnformeerd. In de kern gaat het om een eenvoudig doel: mensen moeten weten wat er in hun eten zit voordat zij beslissen om te bestellen.

• De informatie moet beschikbaar zijn vóór de aankoopbeslissing, dus voordat de gast bestelt en niet pas bij het serveren.
• De gegevens moeten gemakkelijk toegankelijk, duidelijk en goed leesbaar zijn.
• Ze mogen niet misleidend zijn en moeten overeenkomen met de werkelijk gebruikte ingrediënten.
• Vooral mensen met allergieën en intoleranties worden beschermd; voor hen kan onjuiste informatie gezondheidsgevolgen hebben.
• De verordening geldt rechtstreeks in alle EU-lidstaten en wordt in Duitsland aangevuld met nationale regels.

Voor de horeca betekent dit dat de LMIV geen bureaucratie om zichzelf is, maar bedoeld is om de gast een geïnformeerde en veilige keuze te laten maken. Wie dit verinnerlijkt, voldoet meestal bijna terloops aan de plicht en wekt tegelijk vertrouwen bij de gasten.

De LMIV raakt vrijwel elke zaak die eten en drinken aan gasten verstrekt: restaurants, cafés, snackbars, bakkerijen met zitplaatsen, cateraars, foodtrucks en bezorgdiensten. In de horeca worden gerechten meestal "los" verstrekt, dus niet voorverpakt voor de eindconsument. Voor deze losse waar geldt een wat vereenvoudigde plicht, met de nadruk op informatie over allergene ingrediënten.

De 14 belangrijkste allergenen

• Glutenbevattende granen (bijv. tarwe, rogge, gerst, haver) evenals schaaldieren en eieren.
• Vis, pinda's en soja, en de daarvan afgeleide producten.
• Melk (inclusief lactose) en noten zoals amandelen, hazelnoten of walnoten.
• Selderij, mosterd, sesamzaad evenals zwaveldioxide en sulfieten vanaf bepaalde hoeveelheden.
• Lupine en weekdieren zoals mosselen, slakken of inktvis.
• Maatgevend zijn de 14 in de LMIV genoemde allergeengroepen; controleer bij twijfel de exacte lijst en drempelwaarden bij een betrouwbare bron.

De informatie is kanaalonafhankelijk: of u nu een gedrukte kaart, een standaard, uw website of een QR-menu gebruikt, de allergenen moeten toegankelijk zijn daar waar de gast zich informeert. Naast de allergenen gelden in veel gevallen nog andere vermeldingen, bijvoorbeeld voor bepaalde additieven die afzonderlijk moeten worden aangeduid.

Voor losse waar laat de LMIV u in principe twee manieren om over allergenen te informeren. Beide zijn toegestaan; belangrijk is dat u er één kiest en die zorgvuldig uitvoert. Ga stap voor stap als volgt te werk:

1. 1Optie A – schriftelijk: u vermeldt de allergenen rechtstreeks schriftelijk, klassiek op de menukaart, op een mededeling of op een aanvullend document aan tafel of aan de toog.
2. 2Optie B – mondeling met aanduiding: u informeert mondeling via opgeleid personeel, maar moet dan een goed zichtbare aanduiding plaatsen dat informatie op verzoek wordt gegeven.
3. 3Bij de mondelinge optie heeft u bovendien een schriftelijke documentatie nodig die te allen tijde kan worden ingezien en waarop de informatie berust.
4. 4Train uw team zodat de informatie correct en consistent is: mondelinge informatie is slechts zo goed als de kennis van degene die haar geeft.
5. 5Houd uw gegevens actueel: wijzigt u recepten of leveranciers, controleer dan meteen of de allergenen zijn veranderd.

In de praktijk is de schriftelijke optie vaak de robuustere oplossing, omdat zij werkt los van wie er op dat moment aanwezig is en misverstanden vermindert. Welke optie bij uw zaak past, hangt af van uw kaart, uw team en uw werkprocessen.

Rond de LMIV blijven enkele misverstanden hangen die voor onzekerheid of onnodig werk zorgen. De volgende punten ruimen de meest voorkomende op:

• "Een aanduiding alleen is genoeg": onjuist; een mededeling vervangt de informatie alleen in combinatie met echte mondelinge informatie en passende documentatie.
• "Mondeling is eenvoudiger": niet per se; mondelinge informatie vereist opgeleid personeel en een schriftelijke basis die altijd beschikbaar is.
• "De LMIV geldt niet online": toch wel; de plicht is kanaalonafhankelijk en geldt dus ook op uw website, in het QR-menu en bij bezorgaanbiedingen.
• "Alleen allergenen tellen": niet helemaal; bij losse waar kunnen afhankelijk van het product ook bepaalde additieven etiketteringsplichtig zijn.
• "Eenmaal ingericht, klaar": nee; bij elke recept- of leverancierswijziging moeten de vermeldingen worden gecontroleerd en geactualiseerd.

Wie deze punten kent, vermijdt de typische valkuilen. Bij twijfel geldt: liever één keer grondig uitzoeken dan vertrouwen op een onnauwkeurige vermelding.

Een digitale menukaart maakt de schriftelijke optie bijzonder onderhoudsvriendelijk. Met gastronomx legt u de allergenen gestructureerd rechtstreeks bij elk gerecht vast, in plaats van ze te beheren met voetnoten of losse briefjes. Werkt u een gerecht bij, dan is de informatie meteen overal zichtbaar: op de digitale kaart, in het QR-menu en op uw website.

Allergenen gestructureerd bijhouden in plaats van zoeken

In gastronomx wijst u aan elk gerecht de van toepassing zijnde allergenen toe. Omdat de vermelding rechtstreeks aan het gerecht hangt, zien uw gasten haar precies daar waar zij hun keuze maken: kanaalonafhankelijk en zonder dat iemand aan de toog een map hoeft door te bladeren. Dat sluit precies aan bij wat de LMIV vereist: informatie vóór de bestelling, gemakkelijk toegankelijk en duidelijk.

Via het centrale backend onderhoudt u uw kaart één keer en publiceert u haar meertalig, zodat ook internationale gasten de aanduidingen begrijpen. Let op: dit artikel biedt algemene oriëntatie en is geen juridisch advies. De LMIV weerspiegelt EU-recht en, in Duitsland, het geldende recht; verduidelijk concrete vragen bij twijfel met de bevoegde autoriteit of gekwalificeerd juridisch advies.